Լեզվաբան Դավիթ Գյուրջինյանն իր՝ «Հայերենը ԱՅԲԻՑ մինչև ՔԵ» շարքի Քրիստոս անունը պարունակող կայուն բառակապակցությունների խմբի ներկայացումն ամփոփում է Փրկչի անունը պարունակող խոսքային պատրաստի կառույցների ներկայացմամբ։
1․ Քրիստոս ծնաւ եւ յայտնեցաւ [Քրիստոս ծնավ և հայտնեցավ]
Տիրոջ հրաշափառ Սուրբ Ծննդյան տոնին հայ հավատացյալներն իրար ավետում են՝ «Քրիստոս ծնավ և հայտնեցավ, ձեզ և մեզ մեծ ավետիս»։ Պատասխանն է՝ Օրհնեալ է յայտնութիւնն Քրիստոսի [Օրհնյալ է հայտնությունը Քրիստոսի]: Սրանք ողջույնի կայուն բանաձևումներ են, որ հայ քրիստոնյաները շուրջ երկու հազար տարի ասում են իրար։
2․ Քրիստոս յարեաւ ի մեռելոց [Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց]
Փրկչի Հարության տոնին հայ հավատացյալները միմյանց ողջունում են Քրիստոս յարեաւ ի մեռելոց ավետիսով, որի պատասխանն է՝ Օրհնեալ է յարութիւնն Քրիստոսի [Օրհնյալ է հարությունը Քրիստոսի]։
3․ Քրիստոս մեզ պահապան
Օգնություն, աջակցություն հայցելու, ինքնահուսադրման արտահայտություն է Քրիստոս մեզ պահապան (կամ Հիսուսը մեզ պահապան) արտահայտությունը։
Երբ անձնական դերանունը երկրորդ դեմքով է գործածվում, արտահայտությունը մաղթանք է դառնում՝ Քրիստոս քեզ պահապան, Քրիստոս ձեզ պահապան։
XX դարի հայ արձակագիրներից մեկը պահապան բառից առաջ դրել է օգնական-ը (հմմտ․ Աստված օգնական). «Քրիստոս ձեզ օգնական-պահապան, բարով եք եկել, հազար բարի» (Զարզանդ Դարյան, «Քառուղիներ»): Այսպես այն նաև յուրահատուկ ողջույն է դառնում։
Թվարկված կապակցություններին զուգահեռ մարդիկ ավելի շատ ասում են Աստված մեզ պահապան, Աստված քեզ / մեզ պահապան։
4․ Քրիստոս(ը) քեզ հետ
Քրիստոս(ը) քեզ հետ արտահայտությունը բարեմաղթանք է, հաջողության և ապահովության ցանկություն, ինչպես Աստված քեզ հետ-ը։ Այն հանդիպում է հատկապես թարգմանական գրականության մեջ, առավելաբար որոշյալ առումով։ Օրինակներ՝ «- Գնա՛, սիրելի՛ս, գնա՛, Քրիստոսը քեզ հետ,- ասում էր Կուտուզովն իր մոտ կանգնած գեներալին» (Լ․ Տոլստոյ, «Պատերազմ և խաղաղություն»), «Քնել ես ուզում, քնի՛ր, Քրիստոսը քեզ հետ» (Մ․ Սալտիկով-Շչեդրին, «Պարոնայք Գոլովլյովներ»), «Քրիստոսը քեզ հետ, բալիկս...» (Ա․ Չեխով, «Տափաստանը»), «Դեհ, տես, մատաղդ լինեմ: Քրիստոսը քեզ հետ» (Մ․ Շոլոխով, «Խաղաղ Դոնը»)։ Նաև հոգնակի թվով։ Այսպես՝ «Դե, մնաք բարով, ջանի՛կս, Քրիստոսը ձեզ հետ, ողջ մնաք» (Ֆ․ Դոստոևսկի, «Խեղճ մարդիկ»), «-Քրիստոսը ձեզ հետ,- ասաց ցածրաձայն,- ես հովիվ Անակն եմ...» (Խաժակ Գյուլնազարյան, «Նռանի»):
Գործածվում է նաև այն ժամանակ, երբ մեկի հետ չեն ուզում գործ ունենալ, իբր ինչ ուզում ես, արա՛։ Օրինակ՝ «Գնա՜ ուր կուզես, մեծաճակա՛տ,- ասում են,- Քրիստոս քեզ հետ, թե չէ դու այստեղ այնպիսի գործեր կբռնես որ մեր տունը կքանդես» (Մ․ Շոլոխով, «Խաղաղ Դոնը»)։
5․ Ի սեր Քրիստոսի
Ի սեր Քրիստոսի (ի սեր Աստծո) և Քրիստոսի սիրուն (Աստծու սիրուն) հոմանիշ կապակցությունները թախանձանքի արտահայտության արժեք ունեն։ Նշանակում են՝ «թե Քրիստոսին սիրում ես, շատ եմ խնդրում»։ Գործածական են գեղարվեստական գրականության մեջ։ Ի սեր Քրիստոսի կապակցությունն ավելի հաճախ է պատահում։ Օրինակներ՝ «Մի՛ ստիպեք, ի սեր Քրիստոսի, մի՛ ստիպեք» (Ստեփան Զորյան, «Վարազդատ»), «Այստեղ մարդ է մեռնում, օգնեցե՛ք, ի սեր Քրիստոսի՜...» (Զարզանդ Դարյան, «Քառուղիներ»), «Գնա՛նք, ի սեր Քրիստոսի, տա՛ր ինձ» (Բոգդան Վերդյան, «Ծաղիկներս մնացին հեռվում»)։
Քրիստոսի սիրուն-ը սահմանափակ գործածություն ունի։ Օրինակ՝ «- Մեղա՜, Քրիստոսի սիրուն, տե՛ր մելիք,- աղաղակեց նա» (Սերո Խանզադյան, «Մխիթար Սպարապետ»):
6․ Քրիստոս վկա
Ունենք նաև երդման արտահայտություն՝ Քրիստոս վկա, որի համարժեքն է Աստված վկա։ Գործածվում է ինչպես անորոշ առումով, այնպես էլ որոշյալ՝ Քրիստոսը վկա։ Այսպես․
«- Քրիստոսը վկա, հոգիդ այս րոպեին սատանաներին կշպրտեմ,- գոռում էր Սմբատը» (Ալեքսանդր Շիրվանզադե, «Նամուս»)։
Կամ էլ գործածվում է որպես մի բանի համոզված հաստատում․
«- Քրիստոս վկա, այդ տղան հենց մորից ծնված է թավադ լինելու համար,- գոչեց Արչիլը ծափահարելով» (Րաֆֆի, «Դավիթ Բեկ»)։
Հնացած է Քրիստոս գիտենա արտահայտությունը, որը ժողովրդի խոսքում խիստ հազվադեպ է, բայց հանդիպում է գեղարվեստական գրականության մեջ։ Օրինակ՝ «Քրիստոս գիտենա, իմ ծառիցը ու դաշտիցը շատ բան եմ սովորում, քանց սրանցից» (Խաչատուր Աբովյան, «Վերք Հայաստանի»):
7․ Հիսուս քեզ Քրիստոս